ชื่อวิทยาศาสตร์ : Amphineurion marginatum (Roxb.) D.J.Middleton
วงศ์ Apocynaceae
ชื่ออื่น ๆ โมกเครือ

ลักษณะทั่วไป
ไม้เถาเนื้อแข็งขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ลำต้นสูง 5–12 ม. เลื้อยพัน ไม่มีมือเกาะ มีน้ำยางสีขาวขุ่น ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม ก้านใบเรียวเล็ก เส้นใบชัดเจน เชื่อมปิดที่ขอบใบ ใบรูปขอบขนาน หรือรูปรี ปลายใบแหลม โคนใบสอบ ขอบใบเป็นคลื่น เส้นใบ 7-15 คู่ เส้นขอบในนูนเด่นชัด ยอดอ่อนสีน้ำตาลแดง ดอก ออกเป็นช่อกระจะที่ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นรูปกรวย ปลายกลีบแยก ดอกย่อยสีขาวเกลี้ยง มีกลีบดอก 5 กลีบ เรียงเวียนกัน กลีบเลี้ยงมี 5 กลีบ รูปรีแกมรูปหอก สีเขียวอ่อน โคนเชื่อมติดกัน ผล เป็นฝักคู่ เรียวยาว ทรงกลม ปลายแหลม เกลี้ยง เมื่อแห้งแตกตามยาวตะเข็บเดียว เมล็ดจำนวนมากสีน้ำตาล แต่ละผลมี 35-62 เมล็ด เมล็ดรูปขอบขนาน มีขนสีขาวเป็นพู่ติดอยู่ที่ปลายเมล็ด ปลิวตามลม

พบที่
พบตามป่าผลัดใบ ป่าเต็งรัง ชายป่าดงดิบและป่าดิบแล้ง ริมสระน้ำ หนองบึง ความสูงใกล้ระดับน้ำทะเลจนถึง 800 ม.


ประโยชน์/สรรพคุณ
เถา ใช้ทาฝี แก้เมื่อยขบ แก้ผดผื่นคัน  นำมาผสมกับผลมะตูมอ่อน เถาสิงโต และว่านมหากาฬ ต้มน้ำดื่มรักษาโรคเบาหวาน เข้ายารักษาประดง แก้พิษภายใน ราก ต้มดื่มแก้โรคทางเดินปัสสาวะ แก้ไตและตับพิการ บำรุงกำลังตอนฟื้นไข้ ช่วยเจริญอาหาร เป็นยาระบาย ขับระดู หรือผสมกับแก่นลั่นทม ต้มน้ำดื่ม เป็นยาระบาย  ยอด ใช้แก้ท้องเสีย ใบ แก้เมื่อยขบ เข้ายาทารักษาฝี และริดสีดวงทวาร

แหล่งอ้างอิง 1 : คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
เว็บไซต์อ้างอิง 1  :https://phar.ubu.ac.th/herb-DetailPhargarden/269